Dzisiejszy „obiekt tygodnia” od lat można podziwiać na I piętrze naszej Wieży Ciśnień przy ul. Filareckiej 2. Jest bardzo mały więc trzeba uważać, aby go nie przeczyć zwiedzając naszą ekspozycję.
Ten niepozorny obiekt, to przykład dobrze przemyślanej i zaplanowanej reklamy z przed wielu dekad. Widoczny na fotografii uchwyt do papieru toaletowego liczy 11 cm długości i 4 cm wysokości. Sam drewniany wałek ma 1 cm średnicy i 9 cm długości. Druciany uchwyt wyposażono na końcach w haczyki, które pozwalały go łatwo i sprawnie zawieszać i zdejmować ze ściany z metalowych lub drewnianych kołków. Eksponat został wykonany w okresie pomiędzy 1898 a 1927 r.
Na uchwycie widnieje inskrypcja „Centralna Drogerja J. CZEPCZYŃSKI Poznań – Stary Rynek 8 Tel. zbiorowy: 45-45”. Na tej podstawie udało się ustalić, że artefakt związany jest z postacią Józefa Czepczyńskiego, który urodził się w Słomowie w woj. wielkopolskim w 1864 r. Mając 8 lat, po śmierci matki Józef został oddany na wychowanie do dziadka mieszkającego w Żołędowie pod Bydgoszczą.
W wieku 15 lat Józef trafił na naukę do Józefa Skowrońskiego w Strzelnie, gdzie uczył się pracy w składzie kolonialnym połączonym z drogerią. Po kilkuletniej praktyce przeniósł się w 1883 r. do Poznania do pracy w charakterze pomocnika w drogerii Jasińskiego i Olyńskiego. Z czasem, z racji natłoku innych obowiązków szefostwa, przejął funkcję kierowania ich interesem.
W 1892 r. Józef postanowił otworzyć własną drogerię w Poznaniu. Niestety posiadał zbyt mało funduszy na rozkręcenie biznesu. Z tego względu wszedł we spółkę z Bronisławem Śniegockim i Stanisławem Wegnerem. Tak powstała firma „Centralna Drogeria Czepczyński & Śniegocki” w lokalu przy Starym Rynku 8. Głównymi klientami sklepu była okoliczna ludność rolnicza. Co ciekawe, drogeria wydawała gazetkę „Centralna”, w której reklamowała swoje produkty.
Z racji dużego zainteresowania produktami drogerii, jej właściciele w 1895 r. otworzyli filię przy poznańskim Placu Wolności 10. Lokal przyciągał wielu klientów, a novum na skalę miasta było umieszczenie w nim pierwszego w Poznaniu gabinetu rentgenowskiego. Rok później trójka przedsiębiorców zakupiła magazyn przy Wielkich Garbarach 38.
Jesienią 1898 r. doszło do usamodzielnienia się wścieli drogerii. Józef Czepczyński zatrzymał lokal przy Starym Rynku, Bronisław Śniegocki drogerię przy Placu Wolności, a Stanisławowi Wegnerowi wypłacono udział w zyskach za sześć kolejnych lat. Od tego momentu punkt handlowy Józefa Czepczyńskiego nazywał się Centralną Drogerią. W okresie tym Józef zaczął udzielać się jako społecznik, wstępując i działając w licznych polskich stowarzyszeniach i organizacjach.
W kolejnych latach Józef stał się jednym z największych handlowców w Poznaniu. Wykupił wiele mniejszych biznesów, wchodził w spółki także w innych miastach. Dysponował olbrzymim kapitałem. W jego rękach znalazła się część zabudowy Starego Rynku.
W 1927 r. Józef włączył do biznesu syna Włodzimierza. Od tego momentu ich firma nazywała się „Centralna Drogeria J. i W. Czepczyńscy”. Od tej pory syn powoli przejmował funkcję sterowania tym rozbudowanym biznesem.
Józef Czepczyński zmarł w Poznaniu wiosną 1939 roku. Pochowano go z wielkimi honorami. Od tej pory firmą zarządzał syn Włodzimierz.
Wybuch II wojny światowej sprawił, że Włodzimierz wraz z siostrą Martą wyjechali do Warszawy. W 1945 roku centrum Poznania został niemal doszczętnie zniszczone wraz ze sklepami i mieszkaniami Czepczyńskich.
Po powrocie Włodzimierza do Poznania w 1950 roku został on przez nowe władze zobligowany do uprzątnięcia gruzów po swoich budynkach przy jednoczesnym odebraniu mu prawa do ich własności. Finalnie gruzy uprzątnęli strażacy, kamienice Czepczyńskich nie zostały odbudowane, a w ich miejscu stanął gmach Wielkopolskiego Muzeum Wojskowego.
